Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Η παιδεία του καταναλωτή

Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται κάθε ώρα και στιγμή και που τίποτα πια δεν είναι δεδομένο και σταθερό, καλό θα ήταν να προσέχουμε ώστε να διατηρούμε τα προσχήματα σε ό,τι αφορά την ευγένεια, τους καλούς τρόπους και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπό μας σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.
Από την ασφάλεια του καναπέ μας, μέσα από της τελευταίας τεχνολογίας τηλεόρασή μας , συμπάσχουμε με τους ανθρώπους που δεν έτυχε να απολαμβάνουν όσα εμείς έχουμε ως δεδομένα, την στέγη, την τροφή, την μόρφωση, την ένδυση, την ψυχαγωγία. 
Για κάποιους όλα αυτά είναι ουτοπία, για τους περισσότερους από εμάς αυτονόητα. Τί γίνεται όμως όταν πρέπει να βγούμε από το σπίτι μας και να δείξουμε το πραγματικό μας πρόσωπο;
Ζώντας σε μια κλειστή θα έλεγα κοινωνία, προσπαθώ καθημερινά να διατηρώ την ψυχραιμία μου, να μην αφήνω τις δυσκολίες να με λυγίσουν, τον πανικό των ημερών να με καταβάλλει, να παραμένω στο ύψος των περιστάσεων και να συνεχίσω να ζω και να εργάζομαι με θετική σκέψη και αισιοδοξία προσφέροντας στους συνανθρώπους μου τον καλύτερό μου εαυτό. Είναι πολλές φορές όμως που κάτι τέτοιο καταλήγει να γίνεται άθλος, ειδικά όταν έχεις να αντιμετωπίσεις την αγένεια, την υπεροψία, τον τραμπουκισμό και τον εξευτελισμό της αξιοπρέπειάς σου. 
Πολλές φορές κάτι τέτοιο προέρχεται από από ανθρώπους που δεν το περιμένεις, που με την πρώτη ματιά σου φαίνονται ¨πολιτισμένοι¨. 
Όταν μπαίνουμε σε ένα κατάστημα για να χαζέψουμε, να περάσουμε την ώρα μας, να ψωνίσουμε καλό θα ήταν να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι ο/η υπάλληλος εκείνη την ώρα ¨απολαμβάνει¨ το ιερό, πολύτιμο και σπάνιο πλεονέκτημα του να έχει εργασία, ενδεχομένως να καταπονείται σωματικά αλλά παρ' όλα αυτά σεβόμενος την θέση του προσπαθεί με όσον καλύτερο τρόπο να μας εξυπηρετήσει.
Ας μην γινόμαστε σατράπες, υπερόπτες και αγενείς ως καταναλωτές. Ας σεβαστούμε τον συνάνθρωπο και την εργασία του δίχως να γινόμαστε η αιτία να τον εκθέσουμε ή αν τον φέρουμε σε δύσκολη θέση και ίσως στον κίνδυνο να χάσει την θέση του. Δεν υπάρχει λόγος να γίνεται ο υπάλληλος ο αποδέκτης της δυσαρέσκειάς μας, την γκρίνιας μας, της τσιγκουνιάς μας. Προτού απευθυνθούμε στον υπάλληλο ας αναρωτηθούμε αν εκείνος είναι ο αρμόδιος να λύσει το πρόβλημά μας. Ας βάλουμε τον εαυτό μας στην θέση του κι ας αναλογιστούμε πώς θα νιώθαμε αν δεχόμασταν την ίδια συμπεριφορά. Εξάλλου για τα παράπονα υπάρχει πάντα το κουτί παραπόνων.
Καλό θα ήταν να έχουμε υπόψιν και το γεγονός ότι ο υπάλληλος που μας εξυπηρετεί δεν είναι κάποιο κατώτερο ον, ενδεχομένως η μόρφωση και η παιδεία του να είναι πολύ ανώτερη από την δική μας παρά την όποια θέση κατέχει στην εργασία του και ότι βρίσκεται εκεί για να μας προσφέρει τις υπηρεσίες του και όχι την ζωή του και την αξιοπρέπειά του.
Επιπλέον καλό θα ήταν να σεβόμαστε και τα προϊόντα που πωλούνται σε κάθε κατάστημα διότι η φθορά τους από δική μας απροσεξία τελικά καταλήγει να επιβαρύνει τον μισθό των εργαζομένων και όχι την τσέπη των εργοδοτών όπως οι περισσότεροι πιστεύουμε καθώς οι φθορές και οι καταστροφές των ευπαθών κυρίως προϊόντων αφαιρούνται από τα κέρδη των επιχειρήσεων και όταν αυτά μειώνονται, μειώνονται αυτόματα οι μισθοί και οι θέσεις εργασίας.
Ας δείξουμε σεβασμό στον συνάνθρωπο και στην εργασία του γιατί στους δύσκολους καιρούς που ζούμε το κάθε τι πρέπει να το υπολογίζουμε και να το μετράμε. 


2 σχόλια:

  1. Ειστε γλυκύτατος και συνειδητοποιημένος άνθρωπος,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση. Μακάρι όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο με τον σεβασμό απέναντι στον συνάνθρωπο αυτός ο κόσμος θα δει μια άσπρη μέρα.

      Διαγραφή